Alüminyum Alaşımının Gazdan Arındırılması, Rafine Edilmesi ve Saflaştırılması

Gaz Giderme ve Arıtma işlemi, sıvı alüminyumdaki gazı ve safsızlıkları giderebilir. Alüminyum yüzeyinde, kalınlığı düzensiz bir oksit tabakası bulunur; bu tabaka bazen adsorbe olmuş su, kül ve kum karışımı, yapışkan yağ veya boya kaplaması gibi maddeler de içerebilir. Eritme sırasında alüminyum, yüksek sıcaklık ortamında daha da oksitlenir; oksit tabakasının kalınlığı artar ve atmosferdeki nemle reaksiyona girerek alümina ve hidrojen oluşturur; bu da oksidasyon kalıntılarının ve gazların içeriğini artırır. Bu nedenle, eritme işleminden sonra, çevrimiçi gaz giderme ünitesi ve CFF filtreleme kutusu, sıvı alüminyumun içindeki kirlilikleri ve gazları giderebilir.

Gaz Giderme ve Arıtma

Alüminyum alaşımının eritilmesi sürecinde, atmosferden, yakıttan, fırın yükünden, refrakter malzemeden, akı maddesinden, döküm aletlerinden vb. kaynaklanan H₂ , CO₂, Co, N₂, cha (hidrokarbon), H₂O ve O₂ gibi birçok farklı türde gaz bulunmaktadır. Ancak, yalnızca atomlara kolayca ayrışabilen gazlar sıvı alüminyumda büyük miktarlarda çözünebilir. Spesifik olarak, sıvı alüminyumda çözünen gazın ~ 90'ı hidrojendir. Bu nedenle, alüminyum alaşımındaki gaz içeriği esas olarak hidrojen içeriğini ifade eder.

Sıvı alüminyumun oksijen, azot, kükürt, karbon ve diğer elementlerle kimyasal reaksiyona girmesiyle oluşan bileşikler ile karışıma katılmış diğer kalıntılar arasında, oksit kalıntısı (Al₂O₃) en ciddi metal kirliliğine neden olur. Genel olarak, külçedeki toplam oksit kalıntısı miktarı 0,0029 ~ 0,02 arasındadır.

Genel olarak, gaz giderme işlemi alaşımdaki gazın uzaklaştırılmasını, arıtma işlemi ise alaşımdaki kalıntıların giderilmesini ifade eder. Gaz giderme ve arıtma işleminin amacı, metallerin saflık derecesini artırmak için oksit kalıntılarını ve gazları mümkün olduğunca ortadan kaldırmak veya azaltmaktır. Bu nedenle, gaz giderme ve arıtma işlemleri genellikle saflaştırma işlemi olarak adlandırılır.

Alüminyum alaşımı eriyiğinin saflığına ilişkin gereklilikler genellikle farklı çeşitler ve kullanım alanlarından kaynaklanmaktadır. Genel olarak, hidrojen içeriğinin 0,2 ml/100 gal'den az olması gerekir; ancak özel gereksinimleri olan havacılık malzemeleri için bu değer 0,1 ml/100 gal'den az olmalıdır. Metalik olmayan kalıntılar için nicel gereksinimler belirlemek zordur, çünkü bunlar doğru bir şekilde nicel olarak ölçülemez.